Wydanie wewnętrzne z palety wygląda w opisywanym wdrożeniu tak: magazynier wybiera artykuł i wskazuje paletę na liście, a potem wpisuje ilość. Jedna linia listy pokazuje pięć danych: numer palety, adres, partię, datę ważności i ilość w nawiasie. Przed zapisem formularz dwa razy sprawdza stan.
W opisywanym wdrożeniu pozycję wydania wewnętrznego tworzy się przez wybór palety z listy palet wybranego artykułu, a jedna linia listy łączy dane palety z partią i ilością. Przed zapisem program dwa razy sprawdza stan, najpierw dla artykułu, potem dla wskazanej palety, a przy niedoborze nic nie zapisuje.
Pozycję wydania wewnętrznego tworzy wybór palety z listy, w której linia pokazuje partię i ilość. Magazynier wskazuje paletę i wpisuje ilość, a dane partii i lokalizację program odczytuje ze stanu palety. Przed zapisem formularz woła dwie funkcje stanu, najpierw dla artykułu, potem dla palety, a przy niedoborze pozycja nie zostaje zapisana. Nagłówek dokumentu ma trzy pola, a trzech rzeczy w nim brakuje: powodu wydania, odbiorcy i zlecenia.
Nagłówek wydania wewnętrznego nie ma odbiorcy ani zlecenia
Nagłówek dokumentu wydania wewnętrznego jest krótki, a poniższa lista opisuje jego pola i to, czego w nim brakuje. Pole „Kontrahent” jest wymagane, więc nawet wydanie wewnętrzne ma w dokumencie wskazanego kontrahenta, czyli właściciela towaru. Magazynier, który wydaje towar na potrzeby wewnętrzne, nie wybiera w nagłówku trzech rzeczy: powodu wydania, odbiorcy i zlecenia, bo takich pól nie ma.
- Kontrahent. Pole wymagane.
- Magazyn. Wartość z konta użytkownika, pole wyłączone.
- Uwagi. Pole tekstowe do 200 znaków.
- Czego nie ma. Trzech rzeczy: powodu wydania, odbiorcy i zlecenia.
Pozycja powstaje przez wybór palety z listy artykułu
Pozycja ma trzy pola. Pole „Asortyment” ma wyszukiwarkę, która startuje od trzech znaków. Drugie pole ma etykietę w dwóch wierszach: „Paleta / Lokalizacja” i „Partia / Data”; jest wymagane. Trzecie pole, „Ilość”, jest wymagane i przyjmuje do trzech miejsc po przecinku. Wydanie części palety nie wymaga osobnego pola: wystarczy wpisać mniejszą ilość.
Lista artykułów pochodzi z widoku stanu asortymentu i jest zawężona trzema warunkami: oddziałem, magazynem i kontrahentem dokumentu; ma limit 50 pozycji. Po wyborze artykułu powstaje lista palet z tym artykułem, zawężona do oddziału i magazynu. Lista jest ułożona według daty ważności, a wyboru palety dokonuje operator. Operator wybiera paletę i ilość, a ilość może być częścią ilości palety. Zlecenie wydania, które rezerwuje paletę, opisuje strona o zleceniu wydania i rezerwacji palety.
Jedna linia listy łączy dane palety z partią i ilością
Linia listy jest tabelą, a poniższa lista opisuje cztery grupy jej danych. Według dokumentacji wdrożenia lista zawiera pięć danych: numer palety, lokalizację, numer partii, datę ważności i ilość w nawiasie. W jednej linii magazynier widzi, na której palecie jest artykuł, a obok niej partię i ilość.
- Numer palety. Pokazany pogrubieniem.
- Adres. Lokalizacja palety.
- Partia i data ważności. Dwie wartości jednej partii.
- Ilość w nawiasie. Ilość palety, pokazana na końcu linii.
Program dwa razy sprawdza stan przed zapisem
Przed zapisem pozycji formularz woła funkcję stanu artykułu. Przy niedoborze pokazuje komunikat „Brak wymaganej ilości. Stan dostępny: [N]” i niczego nie zapisuje. Gdy stan artykułu wystarcza, następuje drugie sprawdzenie: stan wskazanej palety dla tego artykułu. Przy niedoborze pojawia się komunikat „Brak wymaganej ilości dla lokalizacji. Stan dostępny: [N]”, choć sprawdzany jest stan palety, nie lokalizacji. Komunikaty pokazuje okno „Dopisanie pozycji”.
Formularz sprawdza też w przeglądarce, czy pola są wypełnione, i pokazuje trzy komunikaty: „Brak asortymentu!”, „Brak palety!” i „Brak ilości!”. Pierwsze sprawdzenie stanu dotyczy całego artykułu, drugie jednej palety, więc komunikat z drugiego mówi o stanie palety, a nie artykułu. Opisujemy tylko to, że formularz woła funkcje stanu i pokazuje ich wynik w komunikacie; nie opisujemy definicji stanu w bazie.
| Sprawdzenie | Co jest sprawdzane | Komunikat przy niedoborze |
|---|---|---|
| 1 | stan wybranego artykułu | „Brak wymaganej ilości. Stan dostępny: [N]” |
| 2 | stan wskazanej palety dla tego artykułu | „Brak wymaganej ilości dla lokalizacji. Stan dostępny: [N]” |
Dane partii i lokalizację program bierze ze stanu palety
Cztery wartości program dziedziczy ze stanu wybranej palety dla tego artykułu: partię, datę ważności, lokalizację i rodzaj palety. W stanie bierze pierwszy znaleziony wiersz. Wybór linii na liście wskazuje więc paletę, a lista nie służy do wyboru konkretnej partii. Operator nie wpisuje tych wartości, więc w pozycji do wypełnienia zostają tylko trzy pola opisane wyżej. O tym, jak rodzaj palety przechodzi między dokumentami, pisze strona o rodzaju palety w dokumencie.
Operator wybiera paletę i ilość; dane partii i lokalizację program bierze ze stanu wybranej palety.
Po dopisaniu pozycji formularz wykonuje cztery czynności. Czyści pola artykułu i palety oraz pole ilości, blokuje kontrahenta i magazyn, odświeża siatkę, a na końcu ustawia fokus na polu „Asortyment”. Kolejne wydanie zaczyna się więc od wyboru artykułu. Odpowiednik tego ekranu po stronie przyjęć opisuje strona o przyjęciu wewnętrznym na paletę. Strona o kontrahencie w dokumencie magazynowym wyjaśnia, jak kontrahent zawęża listy w formularzach przyjęcia.
Ilość zapisuje się jako liczba ujemna
Ilość jest zapisywana jako liczba ujemna, czyli zero minus wpisana ilość. Siatka pozycji pokazuje ją ze znakiem. Cztery kolumny siatki to „Symbol”, „Nazwa”, „Ilość” i „Numer partii”, a cztery kolejne to „Data ważności”, „Numer palety”, „Lokalizacja” i „Rodzaj palety”.
- W dokumencie. Ilość wydania ma znak minus, bo to rozchód.
- W siatce. Ilość pokazuje się ze znakiem, więc pozycja wydania wygląda inaczej niż pozycja przyjęcia.
Dokument zapisują dwa przyciski: „Zatwierdź dokument” nadaje mu numer, a „Bufor” zostawia go w buforze.
Przykład (dane wymyślone) w sześciu krokach. Nazwy i numery w nim są fikcyjne.
- Magazynier wydaje na potrzeby wewnętrzne 30 sztuk Artykułu A.
- Wybiera artykuł i widzi listę palet; jedna z linii pokazuje pięć danych: Paletę A, adres Lokalizacja A, Partię A, datę ważności i w nawiasie 120.
- Wybiera tę paletę i wpisuje 30.
- Formularz woła najpierw funkcję stanu artykułu, a potem funkcję stanu tej palety. Gdy stanu brakuje, pokazuje komunikat.
- Gdy oba sprawdzenia przechodzą, pozycja trafia do dokumentu, a w siatce ilość widać ze znakiem minus. Dane partii i adres pochodzą ze stanu palety, więc magazynier ich nie wpisuje.
- Gdyby wpisał więcej, niż jest na palecie, zobaczy komunikat z liczbą dostępną na palecie, a pozycja nie zostanie zapisana.
Pytania do analizy
- Kto w Państwa magazynie wydaje towar na potrzeby wewnętrzne i czy ma przy tym wskazać paletę ręcznie?
- Czy palety tego samego artykułu mają różne partie albo daty ważności, które operator powinien widzieć w jednej linii?
- Czy wydania wewnętrzne mają dotyczyć całych palet, czy ich części?
- Kto sprawdza stan palety po wydaniu, zanim dokument zostanie zatwierdzony?