Pusta paleta w magazynie nie znika z systemu: w opisywanym wdrożeniu ma ruchy, które sumują się do zera, a stan magazynu takich grup nie pokazuje. Osobny widok pustych palet zwraca nośniki z sumą zero razem z adresem ostatniego zatwierdzonego ruchu. Terminal podpowiada adres, spod którego zbierać, i przenosi jedną albo dwie puste palety jednym zapisem na adres docelowy, który skanuje operator.
Paleta bez sztuk zostaje w systemie, bo ma ruchy sumujące się do zera: widok stanu pomija takie grupy, a widok pustych palet zwraca nośnik z adresem ostatniego ruchu. Zbiórka zabiera najwyżej dwie palety jednym zapisem, a dla każdej z nich powstają dwa wiersze o ilości zero.
Opisywane wdrożenie odróżnia to, że o miejscu pustej palety nie świadczy osobny rejestr, tylko jej własne ruchy. Artykuł jest przeznaczony dla logistyka albo kierownika magazynu, który chce widzieć ostatni adres pustego nośnika i zbierać puste palety z hali po jednej albo po dwie.
Paleta istnieje w systemie, bo ma ruchy, a stan pomija sumę zero
Stan magazynu jest w opisywanym wdrożeniu sumą zatwierdzonych ruchów, grupowaną według trzech cech: sztuki, nośnika i adresu, a widok stanu pomija grupy o sumie zero. Paleta, której ruchy sumują się do zera, nie występuje więc w stanie. Nośnik w tym opisie to paleta; o nośniku magazynowym i wysyłkowym piszemy w artykule o dwóch rodzajach nośników.
Terminal ma dwie osobne pozycje dla pustych palet: przyjęcie palet pustych i zbiórkę pustych palet, a obie uruchamiają ekrany klienta. Według dokumentacji wdrożenia powodem osobnego przyjęcia jest to, że zmiany lokalizacji nie da się wykonać dla palety, której system nie zna.
Paleta bez sztuk nie znika z magazynu, bo ma ruchy sumujące się do zera i ostatni adres.
Schemat pokazuje oś czasu jednej palety. Na osi stoją kolejno przyjęcie ze sztukami, wydanie całości i suma ruchów równa zero, a następnie zbiórka z dwoma wierszami o ilości zero. Pod osią widać dwa widoki: widok stanu, który sumę zero pomija, oraz widok pustych palet, który zwraca adres ostatniego ruchu; z prawej strony strzałka prowadzi do terminala, który zbiera palety po jednej albo po dwie.
Przyjęcie nowej pustej palety dopisuje ruch o ilości zero w strefie pustych palet
Przy przyjęciu pustej palety skan kodu musi mieć prefiks nośnika, a ekran odrzuca kod, który ma już jakikolwiek wiersz ruchów. Zapis dopisuje jeden zatwierdzony wiersz ruchu o ilości zero, z pozycją kartoteki i adresem wpisanymi na sztywno w zapytaniu; w opisywanym wdrożeniu jest to adres strefy pustych palet. Do tego powstaje wpis w historii, a zapytanie dostaje numer referencyjny sesji.
Ekran przyjęcia pokazuje ostatnią przyjętą paletę i licznik przyjętych palet w bieżącej sesji. Po zapisie wyświetla „Paleta została dopisana!”. Kierownik ma listę „Przyjęcia nowych palet pustych”, która obejmuje także zapisy z przyjęcia palety od klienta, bo oba przyjęcia używają tego samego typu zapisu. Przyjęcie sztuk na paletę, po którym ruchy palety mają sumę różną od zera, opisuje artykuł o skanach czekających na nośnik.
| Operacja | Wiersze ruchu | Ilość w wierszach |
|---|---|---|
| Przyjęcie nowej pustej palety | jeden wiersz | zero |
| Zbiórka jednej palety | dwa wiersze | zero i zero |
| Zbiórka dwóch palet | cztery wiersze | same zera |
| Paleta ze sztukami w stanie | wiele wierszy | suma różna od zera |
Widok pustych palet zwraca nośniki z sumą zero i adresem ostatniego ruchu
Widok pustych palet podaje dwie informacje o pustej palecie.
- Nośnik: widok zwraca nośniki o kodzie dłuższym niż jeden znak, których zatwierdzone ruchy sumują się do zera.
- Adres: jest to adres ostatniego zatwierdzonego ruchu tej palety, czyli ruchu o najwyższym numerze wiersza.
Adres pustej palety wynika zatem z jej własnych ruchów, a nie z osobnego rejestru.
Na terminalu widać to także na ekranie weryfikacji palety: dla palety bez stanu pokazuje „0 / 0” i adres z widoku pustych palet. Dla palety oddanej klientowi ten sam ekran pokazuje tekst „Paleta wydana do:” z oznaczeniem kontrahenta.
Terminal podpowiada, skąd zbierać puste palety
Ekran zbiórki proponuje pierwszy adres z widoku pustych palet, posortowany rosnąco, z wyłączeniem adresów zaczynających się od oznaczeń strefy przyjęcia i strefy pustych palet. Przycisk „ZMIEŃ” otwiera listę „Proponowane lokalizacje”, a przy pustej liście pojawia się napis „Brak proponowanych adresów”. Gdy na starcie nie ma propozycji, pole pokazuje „BRAK”, a przycisk jest ukryty.
Adres pobrania nie jest skanowany: zapis zbiórki odczytuje go z widoku pustych palet dla każdej palety. Strefy opisane przez zasięg wózka są tematem artykułu o strefach według zasięgu wózka; w tym artykule strefa pustych palet występuje tylko jako adres.
Zbiórka przenosi jedną albo dwie palety jednym zapisem
Kolejność skanów w zbiórce zaczyna się od adresu docelowego, potem operator skanuje kod pierwszej palety i opcjonalnie drugiej, a pusty ENTER przy drugiej zapisuje jedną. Ekran sprawdza tylko, czy adres docelowy istnieje, czy jest aktywny i czy nie jest zablokowany; komunikaty mówią o lokalizacji wyłączonej („Podana lokalizacja jest wyłączona!”), a w analogicznym brzmieniu o lokalizacji nieaktywnej, zablokowanej albo nieistniejącej. Strefy adresu docelowego ekran nie sprawdza.
Kontrole kodu pierwszej palety obejmują prefiks nośnika, brak stanu na palecie, ruchy zatwierdzone, przychodowe lub zerowe, w historii palety oraz brak wpisu w księdze klientów („Paleta została przyjęta bądź wydana klientowi!”). Kod drugiej palety przechodzi te same kontrole z wyjątkiem księgi klientów i musi różnić się od pierwszego („Numer palety został już podany!”).
Zapis dla każdej z najwyżej dwóch palet dopisuje dwa zatwierdzone wiersze o ilości zero: rozchód z adresu odczytanego z widoku pustych palet i przychód na adres docelowy, z numerem przesunięcia wspólnym dla obu wierszy tej palety. Całość odbywa się w jednej transakcji procedury, a dla każdej palety powstaje też wpis w historii. Kierownik ma ponadto zestawienie dokumentów zmiany lokalizacji palet pustych, które wybiera pozycje bez asortymentu.
Przykład (dane wymyślone) w pięciu krokach. Nazwy i numery w nim są fikcyjne.
- Ostatnia sztuka opuszcza paletę o kodzie przykładowym 1001: ruchy plus 40 i minus 40 dają sumę zero, więc widok stanu jej nie pokazuje, a widok pustych palet zwraca ją z adresem ostatniego ruchu.
- Operator otwiera zbiórkę pustych palet, widzi proponowany adres i skanuje adres docelowy przeznaczony na puste palety.
- Potem skanuje kod palety 1001 i kod drugiej pustej palety, 1002.
- Zapis dopisuje po dwa wiersze o ilości zero na każdą paletę: rozchód z poprzedniego adresu i przychód na adres docelowy.
- Obie palety są od tej chwili widoczne pod nowym adresem.
Palety oddane klientowi nie należą do widoku pustych palet
Widok pustych palet zostawia tylko palety, których ostatni wpis w księdze nośników klientów to zwrot, albo które nie mają żadnego wpisu. Paleta oddana klientowi, czyli z ostatnim wpisem o wydaniu, nie jest więc pustą paletą magazynu. Rozliczanie palet z klientami opisuje artykuł o zwrocie palet od klientów.
Przyjęcie palety od klienta dopisuje także wiersz o ilości zero w strefie pustych palet, więc widok pustych palet widzi zwróconą paletę pod tym adresem.
- Pusta paleta magazynu: zatwierdzone ruchy sumują się do zera, a ostatni wpis w księdze nośników klientów to zwrot albo wpisu nie ma.
- Paleta oddana klientowi: ostatni wpis w księdze to wydanie, więc widok pustych palet jej nie zwraca.
Pytania do analizy
- Czy w Państwa magazynie puste palety mają adres i kto wie, gdzie leży każda z nich?
- Czy nowa pusta paleta może trafić do systemu osobnym przyjęciem, czy dopiero z pierwszymi sztukami?
- Ile palet naraz powinien przewozić operator wózka przy zbiórce pustych nośników?
- Jak odróżniają Państwo palety własne od palet, które oddano klientowi?