Nośnik magazynowy i wysyłkowy w pakowaniu mają w opisywanym wdrożeniu różne role: zebrane sztuki czekają na pierwszym w strefie kompletacji, a pakowanie przenosi je na drugi w strefie wydania. Operator na terminalu zbiera sztuki jedna po drugiej, a potem skanuje kod nośnika magazynowego i miejsce odłożenia. Przy pakowaniu skanuje najpierw kod nośnika wysyłkowego i miejsce w strefie wydania, a dopiero potem kolejne sztuki.
W opisywanym wdrożeniu, w drodze z pakowaniem, zbiórka kończy się na nośniku magazynowym w strefie kompletacji, a pakowanie przenosi sztuki z tego miejsca na nośnik wysyłkowy w strefie wydania, osobny od magazynowego. Terminal przyjmuje tylko sztuki z listy zebranych pod dane zlecenie i liczy, ile z nich zapakowano. Zebrana sztuka nie ma przy tym miejsca, dopóki operator nie wskaże nośnika, a lista zebranych jest w pakowaniu wzorcem, z którym porównuje się skan.
Dwa rodzaje nośników odpowiadają dwóm etapom drogi zlecenia: nośnik magazynowy służy do zbiórki i przechowania w strefie kompletacji, a nośnik wysyłkowy do wysyłki do klienta w strefie wydania. Sztuka trafia na ten drugi po skanie i po sprawdzeniu, że została zebrana pod to zlecenie i nie została jeszcze spakowana.
Zebrana sztuka nie ma miejsca, dopóki operator nie wskaże nośnika
Zbiórka idzie sztuka po sztuce: operator skanuje kod sztuki, a z kodu etykiety terminal bierze pierwszy człon. Zanim sztuka zostanie pobrana, terminal sprawdza, czy nie ma blokady i czy leży w strefie magazynowej pod asortyment pozycji; przy pozycji z numerem partii sprawdza też zgodność partii. Przy odmowie pokazuje okno z kodem sztuki i informacją, że sztuki nie można pobrać albo że jest zablokowana. Operator widzi więc po skanie sztuki albo odmowę, albo sztukę zapisaną jako zebraną, a miejsce wskazuje dopiero w osobnym kroku, po skanie nośnika.
Zapis zbiórki to dwa wiersze ruchów o wspólnym numerze pary. Pierwszy jest rozchodem stanu sztuki z jej nośnika źródłowego, drugi przychodem bez adresu, bez nośnika i z zerową lokalizacją. Zebrana sztuka nie ma więc miejsca, dopóki operator go nie wskaże. To, kiedy pozycja zamówienia przestaje być zbierana, rozstrzyga reguła opisana w tekście o wydaniu sumą sztuk; tutaj zaczynamy od chwili, gdy sztuka jest już zebrana.
Jedno zapytanie przypisuje nośnik i miejsce zebranym sztukom zlecenia
Miejsce i nośnik przypisuje się zbiorczo: operator skanuje kod nośnika magazynowego, potem miejsce odłożenia, a jedno zapytanie wpisuje adres z lokalizacją oraz nośnik we wszystkich wierszach zlecenia, które nie mają jeszcze lokalizacji. Wiersze, które mają już lokalizację, zapytanie pomija. Miejsce odłożenia musi być aktywne i bez blokady, a leżeć może w strefie kompletacji albo w strefie wydania. Strefa kompletacji prowadzi do pakowania, a strefa wydania jest drogą bez pakowania, którą opisujemy w tekście o jednej zbiórce i dwóch drogach.
Przypisanie można wykonać w trakcie zbiórki: przełącznik trybu zamienia pole skanu sztuki na pole skanu nośnika. Po zapisie zbiórka trwa dalej, więc jedno zlecenie można odłożyć na kilka nośników. Tabela zestawia oba rodzaje nośników obok siebie.
| Cecha | Nośnik magazynowy | Nośnik wysyłkowy |
|---|---|---|
| Do czego służy | zbiórka i przechowanie | wysyłka do klienta |
| Strefa | kompletacji | wydania |
| Kiedy sztuka dostaje nośnik | po skanie nośnika, zbiorczo: jedno zapytanie dopisuje nośnik do ruchów zbiórki | przy skanie sztuki, jako nowa para ruchów |
| Co potwierdza skan | miejsce i nośnik dla zebranych sztuk | sztukę z listy zebranych pod zlecenie |
Terminal przyjmuje tylko kod nośnika z ustalonym początkiem
Rodzaj nośnika terminal rozpoznaje po początku kodu: nośnik magazynowy ma jeden ustalony początek, a wysyłkowy inny. Kod o niewłaściwym początku kończy się komunikatem, że kod musi zaczynać się od ustalonego początku; komunikat jest osobny dla każdego rodzaju nośnika. Początek kodu sprawdza skrypt terminala w przeglądarce, więc jest to kontrola ekranu.
- Nośnik magazynowy: kod zaczyna się od jednego ustalonego początku, a zbiórka przypisuje do takiego nośnika zebrane sztuki.
- Nośnik wysyłkowy: kod zaczyna się od innego ustalonego początku, a pakowanie przenosi na taki nośnik sztuki z listy zebranych.
Pakowanie zaczyna się od nośnika wysyłkowego i miejsca w strefie wydania
Pakowanie przejmuje zlecenie dopiero po decyzji kierownika albo gdy jest własnym zleceniem w toku, a wejście na ekran ustawia status zlecenia na pakowanie w toku. Decyzję kierownika opisuje tekst o przejściach kierownika w konfiguracji. Ekran prowadzi najpierw przez kod nośnika wysyłkowego i miejsce w strefie wydania, a potem przez skan kolejnych sztuk; po zapisie pole sztuki jest gotowe na następny skan.
Miejsce w pakowaniu musi leżeć w strefie wydania i być aktywne, bez blokady; inaczej ekran pokazuje „Wybierz dostępną lokalizację w strefie wydania!”. Samo pakowanie ze skanem sztuk opisuje osobny tekst o pakowaniu ze skanem sztuk; tutaj zostajemy przy relacji dwóch nośników.
Terminal przyjmuje tylko sztuki z listy zebranych pod to zlecenie
Terminal przyjmuje sztukę na nośnik wysyłkowy dopiero po skanie i po sprawdzeniu, że została zebrana pod to zlecenie.
Listą odniesienia są sztuki zebrane pod to zlecenie i jeszcze niespakowane. Skan sztuki spoza tej listy daje okno z kodem sztuki i informacją, że wybranej sztuki nie można pobrać. Na nośnik wysyłkowy wchodzi więc to, co zebrano pod dane zlecenie, a sztuka z innego zlecenia kończy się odmową. Jeśli sztuka jest na liście, zapis pakowania dopisuje dwa wiersze: rozchód stanu sztuki i przychód na nośniku wysyłkowym w strefie wydania.
Rozchód bierze cały dodatni stan sztuki z widoku stanu, z nośnika magazynowego, a gdy nośnika nie przypisano, z przychodu bez adresu. Procedura odmawia ponownego spakowania tej samej sztuki w tym samym zleceniu, a gdy sztuka nie ma stanu, zwraca „Nie znaleziono towaru”. Ruchy pakowania są też źródłem ilości w przekazaniu wydania, które opisuje tekst o wydaniu przekazanym do programu ERP.
Zakończenie pakowania zależy od tego, czy lista jest pusta
Licznik „Zapakowano x / y” pokazuje, ile sztuk z listy zebranych w chwili wejścia już zapakowano: y to liczba sztuk z tej listy, a x rośnie po każdym zapisie. Po zapisie pojawia się informacja „Pozycja została dopisana!”, a przycisk odświeżania przeładowuje listę zebranych niespakowanych sztuk. Przycisk „Następna pal” odblokowuje pole nośnika, żeby zacząć kolejny nośnik wysyłkowy dla tego samego zlecenia.
Przycisk „Zapakowano” kończy pakowanie zależnie od listy. Gdy lista jest pusta, zlecenie dostaje status zapakowane. Gdy zostały sztuki, terminal pyta „Nie pobrano wszystkich pozycji z palety. Czy mimo to zakończyć zlecenie?” i po potwierdzeniu zapisuje status zapakowane niekompletne. Decyzja o zakończeniu z niezapakowanymi sztukami należy więc do operatora, który odpowiada na to pytanie. Przycisk „Zakończ” tylko zamyka ekran i statusu nie zmienia.
Przykład (dane wymyślone) w pięciu krokach. Nazwy i numery w nim są fikcyjne.
- Zlecenie ma pięć zebranych sztuk, a ich przychody nie mają jeszcze adresu.
- Operator skanuje kod nośnika magazynowego i miejsce w strefie kompletacji, więc pięć wierszy dostaje adres i nośnik.
- Przy pakowaniu skanuje kod nośnika wysyłkowego i miejsce w strefie wydania, a potem pięć sztuk jedna po drugiej; licznik rośnie od 0 / 5 do 5 / 5.
- Szósta sztuka, spoza zlecenia, daje okno z jej kodem i odmowę.
- Po piątej sztuce lista jest pusta, więc przycisk „Zapakowano” kończy zlecenie bez pytania.
Pytania do analizy
- Czy w Waszym magazynie sztuka zebrana pod zlecenie ma mieć miejsce od razu, czy dopiero po skanie nośnika?
- Kto ma rozstrzygać, że nośnik wysyłkowy jest nowy, i czy jego kod ma być sprawdzany poza terminalem?
- Co powinno się stać, gdy operator chce zakończyć pakowanie, a na liście zostały sztuki?
- Jak dziś sprawdzacie, że na nośniku wysyłkowym są tylko sztuki zebrane pod to zlecenie?