Przyjęcie produkcyjne na kolektorze w opisywanym wdrożeniu to ta sama transakcja co przyjęcie ze zlecenia, uruchamiana z parametrem, który pomija krok lokalizacji. Operator wykonuje trzy czynności: wybiera zlecenie, skanuje kod EAN artykułu i potwierdza ilość podstawioną z linii zlecenia. Pozycja trafia do bufora, a po ostatniej linii terminal zatwierdza dokument i pyta o następny.
W opisywanym wdrożeniu przyjęcie produkcyjne nie wymaga od operatora podania lokalizacji. Terminal odczytuje ją z kartoteki przy starcie transakcji, a pozycję zapisuje po potwierdzeniu ilości klawiszem ENTER. Ilość pochodzi z pola „pozostało” linii zlecenia, a kod zeskanowany przez operatora terminal porównuje z kodem EAN z kartoteki.
Terminal ma więc dwie cechy, które opisujemy osobno. Pierwsza dotyczy samego kolektora, czyli kolejności ekranów i zatwierdzenia dokumentu. Druga dotyczy lokalizacji produkcyjnej, czyli miejsca, które terminal bierze z kartoteki zamiast pytać o nie operatora.
Przyjęcie produkcyjne działa na tej samej transakcji co przyjęcie ze zlecenia
W opisywanym wdrożeniu przyjęcie produkcyjne i przyjęcie do magazynu na kolektorze to jeden skrypt terminala, podpięty pod dwie pozycje menu. Pierwsza nazywa się „Przyjęcie produkcyjne” i otwiera listę zleceń z parametrem włączającym ten przebieg, druga nosi nazwę „PZ - Przyjęcie do magazynu” i otwiera tę samą listę bez parametru. Terminal przyjmuje towar na podstawie zlecenia przyjęcia, czyli dokumentu ZPZ, z którego powstaje przyjęcie PZ. Parametr adresu włącza przyjęcie produkcyjne wyłącznie wtedy, gdy ma wartość 1 albo „true”.
Tabela zestawia oba przebiegi. Różnią się jednym krokiem: w przyjęciu zwykłym operator podaje lokalizację docelową po ilości, w przyjęciu produkcyjnym tego kroku nie ma.
| Krok | Przyjęcie do magazynu | Przyjęcie produkcyjne |
|---|---|---|
| Wybór zlecenia | z listy albo wpis numeru | tak samo |
| Kod EAN | dopasowanie do linii zlecenia | tak samo |
| Ilość | wstępnie „pozostało”, nie więcej | tak samo; ENTER zapisuje pozycję |
| Lokalizacja | operator skanuje adres lub numer | brak kroku; lokalizacja z kartoteki |
| Zakończenie | zatwierdzenie po ostatniej linii | tak samo |
Operator wybiera zlecenie i skanuje kod EAN
Numer zlecenia operator wybiera z listy z wyszukiwarką, która odpytuje bazę 500 ms po ostatnim wpisanym znaku, albo wpisuje go i zatwierdza klawiszem ENTER. Po wyborze terminal dopasowuje kod ze skanera do kodu EAN z kartoteki wśród pozycji wybranego zlecenia. Gdy kodu nie ma na zleceniu, ekran pokazuje komunikat „Kod EAN produktu nie znajduje się na dokumencie!”, a przy pustym polu komunikat „Uzupełnij kod EAN produktu!”.
Procedura zapisu odrzuca też artykuł, który nie ma kodu EAN w kartotece, komunikatem „Nie można przyjąć tego asortymentu, sprawdź kartotekę.” Terminal porównuje zeskanowany kod z kodem EAN i nie czyta wagi. Operator widzi więc na ekranie wyłącznie tyle, ile wynika z dopasowania kodu do linii zlecenia.
Ilość pochodzi z linii zlecenia, a terminal nie czyta wagi
Pole ilości jest wstępnie wypełnione ilością „pozostało” z linii zlecenia, wyrażoną liczbą całkowitą. ENTER zatwierdza podpowiedź, a operator może wpisać mniejszą wartość. Więcej niż pozostało blokuje komunikat „Ilość musi być mniejsza bądź równa N!”, w którym N to ilość pozostała, a zero lub mniej blokuje komunikat „Ilość musi być większa od 0!”.
Ilość „pozostało” to ilość na linii zlecenia pomniejszona o ilości z dokumentów PZ i WZ, które nie są usunięte, czyli z dokumentów w buforze i zatwierdzonych. Po zapisie pozycji wartość spada więc od razu. Kolejne podejście do tej samej linii zaczyna się już od mniejszej podpowiedzi.
- Górna granica. Ilość pozostała na linii zlecenia.
- Dolna granica. Ilość większa od zera.
Lokalizację w przyjęciu produkcyjnym podaje kartoteka
W przyjęciu produkcyjnym pozycja zapisuje się od razu po ENTER w polu ilości, bez kroku lokalizacji. W przyjęciu zwykłym po ilości pojawia się krok „Lokalizacja docelowa”. Lokalizację przyjęć produkcyjnych terminal odczytuje przy starcie zapytaniem do bazy i używa pierwszego zwróconego wiersza. Zasadę oznaczania tej lokalizacji w kartotece opisujemy w artykule o jednej lokalizacji produkcyjnej.
Gdy zapytanie nie zwróci lokalizacji, transakcja się nie uruchamia. Ekran pokazuje komunikat „Brak lokalizacji przyjęć z produkcji.” z podpowiedzią, a okno zamyka się po 5 s.
„Brak lokalizacji przyjęć z produkcji.” Uzupełnij kartotekę miejsc składowania - oznacz jedną lokalizację jako Towar na produkcję. (ekran terminala, gdy kartoteka nie wskazuje lokalizacji; okno zamyka się po 5 s)
Przyjęcie zewnętrzne bezpośrednie, w którym lokalizację podaje się przy każdej pozycji, opisuje dokument z lokalizacją przy pozycji. W przyjęciu zwykłym pole lokalizacji na terminalu przyjmuje adres albo numer lokalizacji z etykiety: najpierw szuka adresu w magazynie i oddziale operatora, potem numeru. Odrzuca lokalizację z czterech powodów (wyłączona, nieaktywna, zablokowana, nieistniejąca), każdy z osobnym komunikatem, na przykład „Podana lokalizacja jest zablokowana!”. Wartości, które pozycja dostaje w polach palety i partii, opisuje artykuł o magazynie bez numerów palet i partii.
Po ostatniej linii terminal zatwierdza dokument i pyta o następny
Po zapisie pozycji, gdy na zleceniu zostały linie, ekran wraca do pola kodu EAN. Gdy nie zostały, terminal zatwierdza dokument i pyta: „Dokument został zatwierdzony” oraz „Czy chcesz zrealizować nowy dokument?”. Zatwierdzenie nadaje dokumentowi numer z licznika miesięcznego i zamyka zlecenie po wyczerpaniu wszystkich linii. Przycisk „Zakończ” przy częściowej realizacji pyta „Czy chcesz zatwierdzić dokument?”: potwierdzenie zatwierdza dokument, a odmowa zamyka okno. Bez żadnej przyjętej pozycji okno zamyka się od razu.
Przyciski „Poprzednia pozycja” i „Następna pozycja” przełączają wyświetlany artykuł wśród pozostałych linii zlecenia. Ich działanie opisujemy w artykule o terminalu z wieloma pozycjami zlecenia.
Przykład (dane wymyślone) w pięciu krokach. Nazwy i numery w nim są fikcyjne.
- Operator A otwiera „Przyjęcie produkcyjne” i wybiera Zlecenie 26-1001 z dwiema liniami: Artykuł A (pozostało 40) oraz Artykuł B (pozostało 25).
- Skanuje kod Artykułu A, a pole ilości pokazuje 40.
- ENTER zapisuje pozycję w buforze, a ekran wraca do pola kodu EAN.
- Dla Artykułu B Operator A wpisuje 25. Zlecenie nie ma już linii do przyjęcia, więc terminal zatwierdza dokument i pyta o nowy.
- Gdyby kartoteka nie wskazywała lokalizacji, Operator A zobaczyłby komunikat o jej braku, a okno zamknęłoby się po 5 s.
Mechanizm opiera się na kodzie EAN i na ilości z linii zlecenia
Granice mechanizmu wynikają z tego, co terminal faktycznie porównuje i skąd czerpie wartości. Kod EAN z kartoteki jest jedynym łącznikiem między skanerem a linią zlecenia, więc artykuł bez tego kodu nie przejdzie przez krok skanowania. Terminal nie czyta wagi i nie interpretuje etykiety: porównuje kod i podpowiada ilość z linii zlecenia.
Ilość wpisana przez operatora nigdy nie przekroczy pozostałej ilości linii, a lokalizacja w przyjęciu produkcyjnym pochodzi z jednego miejsca w kartotece. Zatwierdzenie dokumentu następuje po ostatniej linii albo po potwierdzeniu przy „Zakończ”.
- Kod EAN. Łączy zeskanowany kod z linią zlecenia.
- Ilość z linii. Wyznacza podpowiedź i górną granicę.
Pytania do analizy
- Po czym operator rozpoznaje na terminalu, że dokument został zatwierdzony, a nie zostawiony w buforze?
- Skąd pochodzi kod skanowany na stanowisku i kto go nadaje?
- Czy lokalizacja przyjęć produkcyjnych ma być jedna dla magazynu, czy może się zmieniać w czasie zmiany?
- Co robi operator z artykułem, który nie ma kodu EAN w kartotece?